ช่วงนี้เป็นช่วงที่มีหลากหลายอารมณ์ หลากหลายความรู้สึกเหลือเกิน  ช่วงชีวิตของการจบปริญญาตรี ไม่เคยมีความรู้สึกรุมเร้ามากมายขนาดนี้มาก่อน

ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ที่จะต้องจากเพื่อนๆ ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ต้องลาจากคนที่รัก ต้องเปลี่ยนวิถีชีวิตของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง เพื่อเผชิญกับชีวิตจริง

เป็นช่วงที่ผมมองอนาคตได้ไม่ไกลเหมือนเก่า ตอนนี้ผมมองอนาคตได้ไม่เกิน 1 เดือนเท่านั้น ไกลกว่านั้นเห็นเป็นเงาดำ ไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรหลังจากนี้ จะได้เรียนต่อ… แล้วจะได้ที่ไหน … ถ้าไม่ได้ จะทำอะไร … รู้สึกเคว้งคว้างอยู่เหมือนกัน

เมื่อวาน อาจารย์ให้ผมไปสอบการ speaking เพื่อนำผลไปใช้กับงานวิจัยเกี่ยวกับทักษะภาษาอังกฤษของนักศึกษาใน ม.สงขลานครินทร์

เจอคำถามเกี่ยวกับ Goal หรือ Aim ในชีวิตของเรา
ผมถึงกับตอบไม่ถูก สุดท้ายต้องกลับมานั่งคิดว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของเราคืออะไร

คืออะไร? คืออะไร? ….

อย่างแรก ก็คงอยากทำอะไรก็ได้ที่ พ่อ และ แม่ มีความสุขที่สุด ทำอย่างไรให้ท่านใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุข หลังจากนั้น คงทำอย่างไรให้ชีวิตของคนรอบข้างเรามีความสุข … ผมคิดว่านี้แหละคือจุดมุ่งหมายในชีวิต

แต่วิธีการล่ะ … จะทำอย่างไร นั่นน่ะสิ

เพื่อนๆหลายคน ต่างคัดค้านการเรียนต่อโทของผม … อยากบอกว่าในใจผมก็คัดค้านกันเองอยู่เหมือนกัน … แต่จุดมุ่งหมายอย่างแรกในชีวิตผมคือ ทำให้พ่อแม่ มีความสุข ไม่ว่าหนทางนั้นจะเป็นอย่างไร ถ้าหากทำให้ท่านทั้ง 2 มีความสุข ผมทำทั้งนั้น

ทุกคนต่างมีวิถีทางที่ต่างกันไป … วิถีทางของผมอาจแปลกจากคนอื่น … อาจช้ากว่าคนอื่นไปบ้าง … แต่ก็ถึงจุดหมายเหมือนกัน